ಅಬ್ಬಾ,ಮಾತಲ್ಲೇ ನಿಮ್ಮ ಮನೋಲೋಕ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿರಲ್ಲ ಮುಲಾಯಂ!

ಭೇಷ್! ಮುಲಾಯಂ ಸಿಂಗ್ ಯಾದವರೇ, ಭೇಷ್! ಎಂಥ ಸತ್ಯದ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಿದಿರಿ. ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಅದರಲ್ಲೂ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಂಬುದು ಒಂದು ಅಚಾತುರ್ಯ ಮಾತ್ರ, ಹುಡುಗರು ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಹುಡುಗರೇ, ಪಾಪ ಇಂಥ ಅಚಾತುರ್ಯಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ಸಲ್ಲದು ಎಂಬ ನುಡಿಮುತ್ತುಗಳನ್ನುದುರಿಸಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಿದಿರಿ. ನೀವು ಹೇಳುವವರೆಗೂ ನಾವು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು  ಇದನ್ನೊಂದು ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧ ಎಂದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು ನೋಡಿ. ಹೆಣ್ಣನ್ನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಜರ್ಝರಿತಳನ್ನಾಗಿಸಿ, ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಜೀವನ್ಮುಖಿಯಾಗುವ, ಸಮಾಜಮುಖಿಯಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನೂ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡುಬಿಡುವ ಇಂಥ ಹೀನಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಎಂಥ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿದರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟುದಿನದ ಅಂಬೋಣವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ನೋವು, ಹಿಂಸೆಗಳೆಲ್ಲ ನಗಣ್ಯ, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದ ನಾವು ಇದನ್ನು ಬಹಳ ಲಘುವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೆಂಬ ನಿಮಗಿರುವ ಕನಿಷ್ಠ ಮಟ್ಟದ ಅರಿವೂ ನಮಗಿರದೇ ಹೋಯಿತಲ್ಲ.

ಕಳೆದ ಶುಕ್ರವಾರ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಕಾಸಿಂ ಶೇಖ್, ಸಲೀಂ ಅನ್ಸಾರಿ ಹಾಗೂ ವಿಜಯ್ ಜಾಧವ್ ಎಂಬ ಮೂರು ಹುಡುಗರಿಗೆ ಎರಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಪ್ರಕರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಗಲ್ಲು ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗಲೇ, ಛೆ ಪಾಪ! ಈ ಅಮಾಯಕ ಹುಡುಗರದೇನು ತಪ್ಪೆಂದು ನಮಗೆ ಅನಿಸಬೇಕಿತ್ತು! ಈ ಪಾಪದ ಹುಡುಗರ ಮೇಲಿನ ಮೊದಲ ಆರೋಪ, ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಆಗಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಮುಂಬಯಿಯ ಶಕ್ತಿ ಮಿಲ್ಸ್ ಗೆ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಹೋಗಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಮೃಗೀಯವಾಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೀಡುಮಾಡಿದ್ದು. ಎರಡನೆಯ ಆರೋಪ, ಈ ಘಟನೆ ನಡೆಯುವ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಓರ್ವ ಟೆಲಿಫೋನ್ ಆಪರೇಟರ್‍‍ಗೂ ಇದೇ ಸದ್ಗತಿ ತೋರಿಸಿದ್ದು.

ಈ ಎರಡೂ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇವೇ ಮೂವರು ಹುಡುಗರಿಂದ ತಿಳಿಯದೇ ಆದ ಅಚಾತುರ್ಯಕ್ಕೆ ಇವರು ಹೊಣೆ ಹೇಗಾಗುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲವೆ? ತೀರ್ಪು ಹೊರಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆ ಮೂವರು ಹುಡುಗರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನ ತಾಯಿ, ಆ ಹುಡುಗಿ ಶಕ್ತಿ ಮಿಲ್ಸ್ ಗೆ ಬರಲೇಬಾರದಿತ್ತು, ಅವಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದದ್ದರಿಂದಲೇ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗಿದ್ದು, ಅವಳನ್ನೂ ನೇಣಿಗೆ ಹಾಕಿ ಎಂದಳು. ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು ಮಹಾತಾಯಿ! ಹೆಣ್ಣೆಂದ ಮೇಲೆ ಕಾಲ್ಬೆರಳು ಮುಚ್ಚುವ ತನಕ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು, ತಲೆ ತುಂಬ ಸೆರಗು ಹೊದ್ದು, ಮನೆಗೆಲಸ, ಮನೆಯವರ ಸೇವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೂಕಬಸವನ ಥರ ತಲೆಯಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಇರಬೇಕು. ಮನೆಯ ಕಷ್ಟ ಕೋಟಲೆ ನೋಡಲಾರದೆ, ಸಂಸಾರ ನೊಗಕ್ಕೆ ಹೆಗಲು ಕೊಡಲು, ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಯಲೋ ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ಕಾಸು ದುಡಿದು ತಂದೆಯದೋ, ಅಣ್ಣನದೋ, ಗಂಡನದೋ ಅಥವಾ ಮಗನದೋ ಹೊರೆ ಇಳಿಸಲು ಬೀದಿಗೆ ಬಂದರೆ ಅದು ಅವರ ತಪ್ಪು. ಪಾಪ ಹುಡುಗರೇನು ಮಾಡಿಯಾರು ಅಲ್ಲವೇ?

ಅಂದ ಹಾಗೆ 2012ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 16ರಂದು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್‍ನಲ್ಲಿ ಆರು ಜನ ಅಮಾಯಕ ಹುಡುಗರ ಗುಂಪೊಂದು ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಸಗಿ, ಆ ಪೆದ್ದು ಹುಡುಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವಳನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಹಿಂಸಿಸಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ನರಸಿಂಹಾವತಾರ ತಳೆದು ಅವಳ ಕರುಳನ್ನು ಬಗೆದು ಬಸ್‍ನಿಂದ ಹೊರಗೆಸೆಯಿತಲ್ಲ, ಆಗ ಆದ ಗಲಾಟೆ ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಲ್ಲವೇ? ಆ ಹುಡುಗಿ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ಹೋರಾಡುವಾಗ ಏನು ಜನ, ಏನು ಜನ ಅವಳ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ! ಮೂಢ ಜನ ಅವಳಿಗೆ ನಿರ್ಭಯಾ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟು, ಬಿಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಬೀದಿಗೇ ಇಳಿದುಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ. ಭಾರತವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಸುದ್ದಿ ಹರಡಿ, ಅದರೊಂದಿಗೇ ಜನಮಾನಸವೂ ಕದಡಿ, ಹೋರಾಟದ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿ, ನ ಭೂತೋ ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ ಎಂಬಂತೆ ಅಪಾರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆಂಬಲ ಹರಿದುಬಂದು, ಎಂಥ ದೊಡ್ಡ ಅಲ್ಲೋಲಕಲ್ಲೋಲವಾಗಿಹೋಯಿತು ನೋಡಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೆ. 13 ದಿನಗಳ ಹೋರಾಟದ ನಂತರ ಆ ಹುಡುಗಿ ಸಿಂಗಾಪುರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತಾಗ, ಸರ್ಕಾರ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಾನೂನಿಗೇ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತರಬೇಕಾಯಿತಲ್ಲ. ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್‍ರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜಯಾ ಬಚ್ಚನ್‍ವರೆಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನು ನಾಚಿಕೆಗೇಡು ಎಂದೆಲ್ಲ ಖಂಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ. ಇದೊಂದು ಮಾಮೂಲು ಅಚಾತುರ್ಯ ಎಂದು ಅವರಿಗೇಕೆ ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲವೋ. ಕೊನೆಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಜಸ್ಟಿಸ್ ವರ್ಮಾ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಮಿತಿಯೊಂದನ್ನು ರಚಿಸಿ, ಸುಮಾರು 80,000ಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಬಂದ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಆ ಸಮಿತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿ, 2013ರ ಫೆಬ್ರುವರಿ 3ರಂದು ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳಿಗೆ ಗಲ್ಲು ಶಿಕ್ಷೆಯ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತಂದು, ಹಾಗೇ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳಿಗೆ ಕನಿಷ್ಠ 20ವರ್ಷಗಳ ಕಾರಾಗೃಹವಾಸ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಕಾಯಂ ಮಾಡಿ, ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖರ್ಜಿಯವರ ಅಂಕಿತ ಹಾಕಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಓರ್ವ ಆರೋಪಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಸತ್ತು, ಇನ್ನೋರ್ವ ಬಾಲಪರಾಧಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಉಳಿದ ನಾಲ್ವರಿಗೆ ಗಲ್ಲು ಶಿಕ್ಷೆ ಜಾರಿಯಾಗಿ, ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಏನು ರಂಪ, ಎಷ್ಟು ರಾದ್ಧಾಂತ ಒಂದು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಹೆಣ್ಣು ಜೀವದ ಸಲುವಾಗಿ! ಈಗ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ನೀವು ಆಗ ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ನಡೆದ ಅಷ್ಟೂ ಗೊಂದಲ ತಪ್ಪುತ್ತಿತ್ತು. ನೀವೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಕಾನೂನಿಗೆ ತಿದ್ದುಪಡಿ ತರುವುದನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದಿತ್ತು. ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅನುಮೋದಿಸಲು ಮಾನವಹಕ್ಕುಕಾಯ್ದೆಗಳ ಪರವಾಗಿರುವ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಹಿಂಡೇ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. 

ಸದ್ಯ, ಸಮಾಧಾನಕರ ಅಂಶವೆಂದರೆ ದಿಲ್ಲಿಯೊಂದರಲ್ಲೇ 2012ರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 706 ಅತ್ಯಾಚಾರ ಪ್ರಕರಣಗಳಾದರೂ ಇನ್ಯಾರಿಗೂ ಹೀಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿಲ್ಲ! ನಿರ್ಭಯಾ ಪ್ರಕರಣ ನಂತರ ಇಂಥ 64 ಅಚಾತುರ್ಯಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿಚಾರಣೆಗಳೇ ನಡೆದಿಲ್ಲ!

ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಕರುಣಾಮಯಿಗಳು, ಕ್ಷಮಯಾಧರಿತ್ರಿಯರು. ಪಾಪದ ಹುಡುಗರು, ಗಂಡಸರು ಹೀಗೆಲ್ಲ ಬೇಕೆಂದು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸಣ್ಣ ದೊಡ್ಡ ಅಚಾತುರ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ಬಸ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದರೆ ತಾವೇ ಜೀವವನ್ನು ಹಿಡಿಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮುಜುಗರವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು ಬಾಯಿಬಿಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಯಾರೆಡೆಯೂ ಬೆರಳು ತೋರುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆಗಳು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾದ ಆಭೂಷಣಗಳೆಂದು ಸೀತೆ ಸಾವಿತ್ರಿಯರ ಉದಾಹರಣೆಗಳೊಡನೆ ನಾವು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಪಾಠ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದು ಈಗೆಷ್ಟು ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತಿದೆ ನೋಡಿ.

     .

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಇತರೆ ದೇಶಗಳಿಗೂ ನಿಮಗಿರುವಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲ!  ಇರಾನ್, ಅಫ್‍ಘಾನಿಸ್ತಾನ್ ಹಾಗೂ ಸೌದಿಯಂಥ ದೇಶಗಳು ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಯವಾಗಿ  ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ನೇಣಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತವೆ ಅಥವಾ ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಅವರ ತಲೆ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತವೆ. ಚೈನಾ ಹಾಗೂ ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯ ದೇಶಗಳು ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳ ತಲೆಗೆ ಅಥವಾ ಬೆನ್ನುಹುರಿ ಮತ್ತು ಕತ್ತು ಸೇರುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಗುಂಡಿಟ್ಟು ಕೊಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಇಸ್ರೇಲ್, ಫ್ರಾನ್ಸ್, ಅಮೆರಿಕ ಮುಂತಾದ ದೇಶಗಳೆಲ್ಲ 10ರಿಂದ 30ವರ್ಷಗಳವರೆಗಿನ ಕಠಿಣ ಕಾರಾಗೃಹವಾಸವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತವೆ. ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪು ನೋಡಿ. ನೀವಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿಗೆಲ್ಲ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಹೇಳಬಾರದೆ? ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆಗಳಿಗೆ ಅಂಜಿ ಕೂರುವ ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ಹೀಗಿರಬೇಕೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿ, ಹುಡುಗರೆಂದರೆ ಹೀಗೆಯೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮನದಟ್ಟುಮಾಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯ ಶಿಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಸಬಾರದೇ?

ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಮತ್ತೂ ಕೆಲವು ಸಂತೋಷಕಾರಿ ಅಂಶಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ದ್ವಿಗುಣಗೊಂಡಿದ್ದು 1998ರಿಂದ 2008ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ. 2011 ಒಂದರಲ್ಲೇ 24,206 ಅತ್ಯಾಚಾರ ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗಿದ್ದವು ಎಂದರೆ ಎಂಥ ಮಹೋನ್ನತ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲವೇ? ಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರತಿ 22ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಂದು ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ!

ಮೊದಲೇ ಪುರುಷ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜ, ಅದರಲ್ಲೂ ಶತಾಯ ಗತಾಯ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗೇ ತೀರಲು ಈಗಾಗಲೇ ಹತ್ತು ಪಕ್ಷಗಳ ಜೊತೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಈ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿರುವ ಧೈರ್ಯ, ಸಂತೋಷಗಳು ವರ್ಣಿಸಲಸದಳ. ಭಗವಂತನ ದಯೆಯಿಂದ ಒಂದೊಮ್ಮೆ ನೀವು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ನೀವೇ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಕಾನೂನಿಗೆ ತರುವ ತಿದ್ದುಪಡಿಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಈ ದೇಶದ ಸ್ತ್ರೀಕುಲ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ. ಮಹಿಳಾ ಸಾಕ್ಷರತೆ, ಮಹಿಳಾ ಸಬಲೀಕರಣ ಎಂದು ಯಾರು ಎಷ್ಟಾದರೂ ಶಂಖ ಊದಿಕೊಳ್ಳಲಿ, ನಾವೆಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗಿದ್ದೇವೆ. ಕಳೆದ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳಾ ಸಾಕ್ಷರತೆ ಶೇಕಡ 11.8ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದೆಯಂತೆ! ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳು ಏನೇ ಇರಲಿ, ಅವು ಬರಿದೇ ತೋರಿಕೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ, ನಾವು ಅದನ್ನು ಬದಲಾಗಲು ಬಿಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಯವರಾಗಲೀ, ಪಟ್ಟಣದವರಾಗಲೀ, ನಾವೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಲಕ್ಷ್ಮಣರೇಖೆಯೊಳಗೇ ನಲುಗುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರತಿ ಅಚಾತುರ್ಯಕ್ಕೂ ನಿಟ್ಟುಸಿರನ್ನೋ, ಕಣ್ಣೀರನ್ನೋ ಹಾಕಿ ನಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ನಾವೇ ಶಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ನಿರ್ಭಯಾಳಂತೆ ಆಹುತಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ. ನೀವು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಾಳಜಿ ಮಾಡದೆ ನಿರುಮ್ಮಳವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋಗಿ. ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಸಡಿಲಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಿ. ನಾವು ಹೀಗೇ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾ, ಸಹಿಸುತ್ತಾ, ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕೊನೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಇನ್ನೇನಾಗದಿದ್ದರೂ ಸರಿಯೆ, ನಿಮ್ಮಂಥ ಪುರುಷರತ್ನರಿರುವ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದ ಹೆಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಚಿರಕಾಲ ನಮ್ಮದಾಗುತ್ತದೆ!

***

ಆಮ್ ಆದ್ಮಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವಿರಾ ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್?

ನೀವೊಬ್ಬರು ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದಿರಿ ಮಿ.ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್. ಒಂದಿಡೀ ದಶಕದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‍ನ ಭ್ರಷ್ಟ ಆಡಳಿತ, ಕಂಡುಕೇಳಿರದಷ್ಟು ಲಕ್ಷ ಕೋಟಿ ಮೊತ್ತಗಳ ಸಾಲು ಸಾಲು ಹಗರಣ, ದಿನದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ದಿವಾಳಿತನ, ಜಾತಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಒಡೆದು ಆಳಿ, ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್‍ನ ಹುನ್ನಾರದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಂಚಹೊರಟಿರುವ “ಜಾತ್ಯಾತೀತ” ನಾಯಕರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರ ಲಜ್ಜೆಗೇಡಿತನ, ಇಲ್ಲಿಯ ಉಪ್ಪನ್ನೇ ಉಂಡು ನಮ್ಮವರದೇ ರಕ್ತದೋಕುಳಿಯಾಡುತ್ತಿರುವವರ ದೇಶದ್ರೋಹಿತನ – ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿ ನೋಡಿ ಬೇಸತ್ತಿರುವ, ಈ ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೇನು ಗಂಡಾಂತರ ಕಾದಿದೆಯೋ ಎಂದು ಕಂಗಾಲಾಗಿರುವ ನಮಗೆ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಬೇನೆಯಾಗಿ ಕಾಡಲು ನೀವೊಬ್ಬರು ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದಿರಿ ಮಿ.ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್

.

ಐ.ಐ.ಟಿ. ಖರಗಪುರದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ, ಕಂದಾಯ ಇಲಾಖೆಯ ಜಂಟಿ ಆಯುಕ್ತರಾಗಿ, ಮಾಹಿತಿ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರತಿಪಾದಕರಾಗಿ, ಏಷ್ಯಾದ ನೊಬೆಲ್ ಎಂದೇ ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾದ ಮ್ಯಾಗ್ಸೆಸ್ಸೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯ ವಿಜೇತರಾಗಿ, ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆಯವರ ಬಲಗೈಯಾಗಿ, ನಂತರ ಆಮ್ ಆದ್ಮಿ ಪಾರ್ಟಿಯ ಸಂಸ್ಥಾಪಕರಾಗಿ, ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ದಿಲ್ಲಿಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೂ ಆಗಿ, 49 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ರಾಜಧಾನಿಯನ್ನಾಳಿ, ಅಷ್ಟೇ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ರಾಜೀನಾಮೆಯನ್ನೂ ನೀಡಿ, ನೀವ್ಯಾರು, ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಗೋಸುಂಬೆಯಾಗಿ, ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಹೊಸ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಹೊಸ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಿದ್ದೀರಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಜಾಡನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುವವರನ್ನೆಲ್ಲ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತ, ಒಂದು ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಬೀದಿ ನಾಟಕವಾಡುತ್ತಾ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ದೊಂಬರಾಟ ಮಾಡಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆರಿಸಿ ಕಳುಹಿಸಿದವರು ಬೆಪ್ಪಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿರಲ್ಲ?

ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕವರ ಮುಖದ ಮುಂದೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಡಜನ್‍ಗಟ್ಟಳೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಬಾಣಗಳನ್ನು ತೂರಿಬಿಡುವ, ಅವರನ್ನು ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿ ಮಾಡಿ ಅವರು ಉತ್ತರಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಗುರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿಮಗಿದೋ ನಿಜವಾದ “ಆಮ್ ಆದ್ಮಿ”ಗಳಾದ ನಮ್ಮ ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಡಜನ್ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು:

1. ಕುಳಿತ ಮೊದಲ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೆ Rank ಬಂದಂತೆ ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ 28 ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು, ಯಾರ ಜೊತೆಯೂ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಸರ್ಕಾರ ರಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೂಂಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಅಷ್ಟು ವಾಚಾಮಗೋಚರವಾಗಿ ನಿಂದಿಸಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನ ಬಾಲ ಹಿಡಿದಾದರೂ ಗದ್ದುಗೆ ಏರಬೇಕೆಂಬ ಚಪಲ ಬಂದುದ್ಯಾಕೆ? ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆಯಂಥ ನೈತಿಕ ಬಲಾಢ್ಯರ ಕಟ್ಟಾ ಬೆಂಬಲಿಗರಾಗಿದ್ದ ನಿಮಗೆ ಗದ್ದುಗೆಯೇರುವಾಗ ನೈತಿಕತೆ ಏಕೆ ಅಡ್ಡಬರಲಿಲ್ಲ? ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪಕ್ಷ ನೀವಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿಯುವುದು ಸಮಂಜಸವಲ್ಲ ಎಂಬ ಹಟಕ್ಕೆ ಏಕ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ?

ಆಗಷ್ಟೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗು ತಾನೇ ಹೊಕ್ಕಳು ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆದಾಡುವುದು ಜಾಹೀರಾತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡಲು ಚಂದ ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯ! ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಈಗಷ್ಟೇ ಹುಟ್ಟಿರುವ ನೀವು ಕಣ್ಣು ಬಿಡುವ ಮೊದಲೇ ನಡೆದಾಡಲು ಹೋಗಿ ಎಡವಿ ಬಿದ್ದಿರಲ್ಲಾ, ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೊಡನೆ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ವಿನಾಯಿತಿ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕಿಲೋಲೀಟರ್ ನೀರು ಕುಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತೇ? ದಿಲ್ಲಿಯ ತುಂಬ ಬರೀ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೆ ತುಂಬಿವೆ ಎಂದು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಮುಂಚೆ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ನೀವು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಜನ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ “Problem solving skills” ನ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೋ ಎಂದು ಅಂಜಿ ವಿಷಯಾಂತರ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿರಿ. ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುವ "ಜನತಾ ದರ್ಬಾರ್“ ಹಂತದಲ್ಲೇ ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿ ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಓಡಿದ ನೀವು, ದೇಶದುದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಹಣ್ಣುಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಹೇಗೆ ಪರಿಹರಿಸುತ್ತೀರಿ? 

2. ಮಾತು ಮಾತಿಗೂ ಉಪವಾಸ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬೀದಿಗಿಳಿಯುತ್ತೀರಲ್ಲ, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಜನರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ ಜನರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನಡು ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತೀರಲ್ಲ, ಬೀದಿಯಲ್ಲಿದ್ದು ಆಳುವಂಥಾ ದೇಶವಾ ವಿಶ್ವದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡದಾದ ಈ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ? ಜನರನ್ನುಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಉತ್ತರ ಪಡೆಯಲು ಇಂದು ನಾವು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು “Bournvita Quiz” ನ ಸಾಮಾನ್ಯಜ್ಞಾನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾ? ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದೆ ನಿಮ್ಮ ಹಕ್ಕು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುವ ನೀವು ದಿಲ್ಲಿಯ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಿತ್ತಿರಿ? ಉತ್ತರವಾದಿರಿ? ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಸಲ್ಲಿಸದೆ, ಅಸಾಂವಿಧಾನಿಕವಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸಿ, ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿ ನೀವೇ ಒಂದು ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಜನ ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಹೊಸಬರಿಗೆ ಮಣೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ? ನಿಮ್ಮ ತಿಕ್ಕಲುತನದಿಂದಾಗಿ ಹೊಸ ವಿಚಾರಸರಣಿಯನ್ನು ಮಂಡಿಸುವ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಜನ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲವೇ?

3. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಕೂಗೊಂದನ್ನೇ ನಿತ್ಯ ಸುಪ್ರಭಾತವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ನಿಮಗೆ ಅರುಣಾಚಲ, ಅಸ್ಸಾಂ, ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರ ಗಳು ದ್ರೋಹ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗಳಿಂದ ಬೆಂದು ಹೋಗಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಭಾರತದ ಏಕತೆ, ಸುಭದ್ರತೆ ಹಿಂದೆಂದೂ ಇರದ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದು ಇರುವುದು ನಿಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲವೆ? ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಿರುವ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಬುಡಮೇಲಾಗಿರುವ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಬರಿದಾಗಿರುವ ಬೊಕ್ಕಸ, ಅರಾಜಕತೆ, ಅಂಕೆ ಮೀರಿರುವ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಓಲೈಕೆ, ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮತಾಂತರ, ನಾಯಿಕೊಡೆಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವ ನಿರುಪಯೋಗಿ ಯೋಜನೆಗಳು, ಅತಿರೇಕದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರುವ ಕುಟುಂಬ ರಾಜಕಾರಣ, ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ರೋಸಿ ಹೋಗಿರುವ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಭಾರತೀಯ, ಇದ್ಯಾವುದೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲವೇ? ಅನಿವಾಸಿ ಭಾರತೀಯರ, ವಿದೇಶಿಯರ ಧನಬಲ, ನಾಮಬಲಗಳಿಗಾಗಿ ಜಾಣಕುರುಡು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿರುವ ನೀವು, ಆ ಇಡುಗಂಟನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣ ಮರ್ಮವನ್ನು ವಿದೇಶೀಯರ ಕೈಲಿಡ ಹೋದರೆ ಎಂಥ  ಅನರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆಂದು ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ಮೂಢರೇ ಮಿ.ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್?

4. ನಿಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಧ್ಯೇಯೋದ್ದೇಶ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೂ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ತಪ್ಪು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯುವುದೇ ಚಟವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುವ ನಿಮಗೆ ಸರಿದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವವರೂ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಾಗಿಯೇ ಏಕೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಒಂದು ದಶಕದ ಆಡಳಿತಾನುಭವವಿರುವ, ಎಲ್ಲ ವಿಧದಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮಾದರಿಯಾಗಿಸಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ, ಪ್ರತಿಕೂಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿತೋರಿಸಿರುವ, ದೂರ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ, ಉತ್ತಮ ವಾಗ್ಮಿ, ಸಮರ್ಥ ಆಡಿಳಿತಗಾರರಾಗಿರುವ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಯವರ ಮೇಲೆ ಏಕೆ ಕೆಂಗಣ್ಣು? ನಮ್ಮ ನೇತಾರರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ದಶಕಗಳಿಂದ ದೇಶವನ್ನು ಒಂದು ಉಡುಗೊರೆಯಂತೆ ಬೆಳ್ಳಿ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಯೋಗ್ಯತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರ್ರೂ ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವುದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನೇ ನಾವೀಗ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು. ಹುಳು ಹಿಡಿದು ಹೋಗಿರುವ ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಾಗುವ ಸುಸಮಯ ಬಂತೆಂದು ನಾವು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಶಿವ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಕರಡಿ ಬಿಟ್ಟಂತೆ ನೀವೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿರಿ? ಏಕೆ ಬಂದಿರಿ? ಮೋದಿಯವರಿಗೊಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಡುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರ ಮನಃಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಸಾಟಿಯಾಗಬಲ್ಲಿರಾ? ಯಾರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಸೋಲಿಸುವ ಈ ಕೆಟ್ಟ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೀರ ಮಿ.ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್?

5. ಮಿತಿಮೀರುತ್ತಿರುವ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಈ ಪೀಳಿಗೆಯ ಬಹಳಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮಂದಿ ಈಗಾಗಲೇ ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಶೋಧನೆ, ಕೃಷಿ, ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮುಂತಾದ ಮುಖ್ಯ, ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ ವಿಭಾಗಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದೆ. ದೇಶದ ಒಂದೊಂದೇ ಭಾಗವನ್ನು ಹಂಚುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನು, ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಿತ್ತೋಣ? ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಜಾತಿವಾದವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ನಮ್ಮ ಸಮಗ್ರತೆ, ಏಕತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು, ನಮ್ಮ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿ, ಹಾಗೇ ನಮ್ಮ ನೆರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟು, ನಮ್ಮ ಸೇನೆಯನ್ನು ಬಲಿಷ್ಠಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಮತಾಂತರಿಗಳನ್ನು ಮಟ್ಟ ಹಾಕಿ, ನಮ್ಮ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನವರು ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಮುರಿಯದಂತೆ ತಡೆದು ನಾವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲವೆ ಮಿ.ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್? ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೆಲ್ಲಾ ನಾ ಮುಂದು ತಾ ಮುಂದು ಎಂದು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದುತ್ತಿರುವಾಗ ಗಾತ್ರ, ಕ್ಷಮತೆ, ಯೋಗ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದ ನಾವು ಅವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಸಡ್ಡು ಹೊಡೆಯಬೇಡವೆ? ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಸ್ಥೈರ್ಯಗಳಿರುವ ನಾಯಕ ಯಾರು? ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂದರ್ಶನ ಕೊಡಲುಬರದೆ ಉರು ಹೊಡೆದ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ನಗೆಪಾಟಲಿಗೀಡಾಗುವವರೋ, ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ದೂಷಿಸುತ್ತ ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಗಿಳಿದು ಮೈಕ್ ಹಿಡಿದು ತಾರಕ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಅರಚಾಡಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಿಮ್ಮಂಥವರೋ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಸಮರ್ಪಕ ಸಮಾಧಾನ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ತಮ್ಮ ನಡೆ ನುಡಿಗಳಿಂದ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರೋ?

6. ಅಂಬೆಗಾಲಿಟ್ಟು ಶುರು ಮಾಡಬೇಕಾದ ರಾಜಕೀಯ ಜೀವನವನ್ನ ದಾಪುಗಾಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಶುರು ಮಾಡುವ ಯೋಗ ಎಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ದೊರಕುತ್ತದೆ ಹೇಳಿ? ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಸದ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ತಂಡದ ಜೊತೆ ಬೆರೆತು ಅವರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದ ಅನಪೇಕ್ಷಿತ ಅಧಿಕಾರದ ಅಮಲನ್ನು ತಲೆಗೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೀಗೆ ಕುಳಿತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಹರಿಹಾಯುವುದು ಅವಶ್ಯವೇ? ಅಲ್ಪನಿಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯ ಬಂದರೆ ಅರ್ಧ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿಯಲೇಬೇಕೆ ಮಿ.ಕೇಜ್ರಿವಾಲ್? ಕಡೇ ಪಕ್ಷ ನಿಮ್ಮಂಥ ಐ.ಐ.ಟಿ ಪದವೀಧರರಿಂದ ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗಿನ ಜಾಣ್ಮೆ, ಪ್ರೌಢಿಮೆಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದೂ ನಮ್ಮಂಥ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ತಪ್ಪೇ ಹೇಳಿ?

* * *

ಕಡಿ! ಕತ್ತರಿಸು! ತರಿ! ಇದಾವ ರಾಜಕಾರಣದ ಪರಿ?

ದೇಶವೀಗ ಚುನಾವಣೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ. ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಆರತಿ ಎತ್ತಿ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ ಸನ್ನದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಟಿ.ವಿ.ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ಮತಗಳಿಕೆಯ ಗುಣಾಕಾರ ಭಾಗಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಎಡಬಿಡದೆ ನಿರತವಾಗಿವೆ. ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕರು ದಿನೇ‍ದಿನೇ ಸೋಲು-ಗೆಲುವುಗಳ ಹೊಸ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳನ್ನು, ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷಗಳ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರೂ ಹಗಲಿರುಳೆನ್ನದೆ ಪಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಂತಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಸರಿ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಮಹೋದಯರುಗಳೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?

ಜ್ವಲಂತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರಾ? ಬೇರೆ ಪಕ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಜನರ ನಂಬಿಕೆ ಗಳಿಸುವ ಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಾರಾ? ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಈಡೇರಿಸಲಾಗದ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳನ್ನು ಈ ಬಾರಿಯಾದರೂ ಈಡೇರಿಸುವ ಬಗೆ ಹೇಗೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರಾ? ಅಥವಾ, ಹಿಂದೆ ಗೆದ್ದು ಬಂದರೂ ಯಾವ ರಾಜಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಈಗ ಜನರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಮುಖ ತೋರಿಸುವುದೆಂದು ಹಲುಬುತ್ತಿದ್ದಾರಾ? ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಸಭ್ಯತೆಯ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ವಾಚಾಮಗೋಚರ ನಿಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ತಮ್ಮ ವಿರೋಧಿ ವಿಷ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸಾಯಲಿ ಎಂಬ ಬಯಕೆ ಒಬ್ಬರದಾದರೆ, ಯಾರದೋ ಮುಖಕ್ಕೆ ಉಗಿಯುವ ಹಂಬಲ ಮತ್ತೊಬ್ಬರದು. ಕೆಲವರಿಗೆ ನಪುಂಸಕ, ನರಹಂತಕನೆಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಗೂಂಡಾ, ಲಫಂಗ ಎಂಬ ಬಿರುದು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿರುವ ಬೈಗುಳದ ಸುರಿಮಳೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವವರ ನಿಘಂಟಿನಲ್ಲಿರುವ '(ಅ)ಸಂಸ್ಕೃತ' ಬೈಗುಳಗಳ ಪದಪುಂಜವನ್ನು ನೋಡಿ ನಾವು ದಂಗಾಗಿಹೋಗಿದ್ದೇವೆ. ಛೀ! ನಾಚಿಕೆಯಾಗಬೇಕು. ಯಾರಿಗೆ? ಇಷ್ಟು ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿನಿಂದನೆಗೆ ಇಳಿದಿರುವ ಇವರಿಗೋ ಅಥವಾ ಇವರ ಎಲುಬಿಲ್ಲದ ನಾಲಗೆಗೆ ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೊರಳುವ ಆಸ್ಪದ ಕೊಟ್ಟ ನಮಗೋ?

ಇಂಥ ಕೊಳಕು ಭಾಷೆ ಕೇಳಿ ನಮಗೆ ರೂಢಿಯಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಕೀಳು ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಳಿದು ದೂಷಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮ್ಮದಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲ. ವೈಚಾರಿಕ, ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಮೊದಲೂ ಇದ್ದವು. ಚುನಾವಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸಂಸತ್ತಿನ ಅಧಿವೇಶನಗಳಲ್ಲಿ ಅವು ಚರ್ಚೆಗೂ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ವಾದವಿವಾದಗಳ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಗೆ ಇಡೀ ದೇಶ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಚರ್ಚೆಯಿಂದ ಸಭೆ ಕಳೆಗಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ಪರ ವಿರೋಧಗಳವರು ಮಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ವ, ಗಟ್ಟಿತನ, ಪ್ರಶ್ನೆ, ಟೀಕೆ, ಸವಾಲುಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದವೇ ಹೊರತು, ಹೀಯಾಳಿಕೆ, ಅಸಂಬದ್ಧತೆ ಅಥವಾ ಅಸಂತುಲಿತ ಮಾತುಗಾರಿಕೆ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣದ ಪರಿಪಾಠವಾಗಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ವಾತಾವರಣ ಎಷ್ಟೇ ಕಾವೇರಿದರೂ ನಾಲಗೆಯನ್ನು ಬುದ್ಧಿ ತನ್ನ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಎದುರಿಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಂದಾಯವಾಗಬೇಕಾದ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಚ್ಯುತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಭರ್ತಿ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚರ್ಚಾಪಟು, ವಾಗ್ಮಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಎಂಥ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬರ ವಿರುದ್ಧವೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿದ ನಿಂದನೆಯ ನುಡಿಯನ್ನಾಡದ ಅಟಲ್ ಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿಯವರಂಥ ಸ್ವಚ್ಛ ನಾಲಗೆಯ ಅಜಾತಶತ್ರುಗಳಿದ್ದರು. 1996ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಹೊಮ್ಮಿದ್ದರೂ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಹೊರಗಿಡುವ ಒಂದೇ ದುರುದ್ದೇಶದಿಂದ ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ಬಹುಮತ ಸಿಗದೆ, ಹದಿಮೂರು ದಿನಗಳ ತಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗಲೂ ಬಹಳ ನೊಂದು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ 'ಇದು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ’ ಎಂದರೇ ಹೊರತು ಯಾರನ್ನೂ ನಪುಂಸಕ, ದ್ರೋಹಿ ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ.

ಅಂತಹ ಸತ್ವಪರೀಕ್ಷೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಸಂಯಮವನ್ನೇ ಮೆರೆದ, ಮುಂದೆ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದ ಅವರನ್ನು 1999ರಲ್ಲಿ 'ದೇಶದ್ರೋಹಿ' ಹಾಗೂ 'ಸುಳ್ಳುಗಾರ' ಎಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಜರೆದು, ನಿಂದನೆಯ ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದವರು ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ. ಓರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು, ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವಿದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ, ಆತ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದರೂ ಸರಿಯೆ, ಹೀಗೂ ಬಾಲಿಶವಾಗಿ ನಿಂದಿಸಬಹುದೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ, ವ್ಯಕ್ತಿದೂಷಣೆಯನ್ನು ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೂ ಇಳಿಸಬಹುದೆಂದು ನಿರೂಪಿಸಿ ಇತರರಿಗೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ಶ್ರೇಯವೂ ಅವರದೇ. ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿ ಟೀಚರ್‍ಕೈಲಿ ಈ ಪದಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಇದು ಯಾರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಎಂದು ಇವರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲವೇನೋ. ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಪಾಪ ಅವರು ಈ ಪದಗಳ ಬದಲು ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಬಹುದಾದ ಬೈಗುಳಗಳನ್ನಾದರೂ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ! ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸದೆ, 2003ರಲ್ಲಿ ಸಂಸತ್ತಿನ ತಮ್ಮ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ನಪುಂಸಕ, ಜಡ, ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹಾಗೂ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿ ಎಂದರು. ಕೆರಳಿದ ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವೊಂದು ಆಡುವ ಮಾತು, ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಅಥವಾ ಖಂಡಿಸುವ ವೈಖರಿ ಇದಲ್ಲವೆಂದು ಸೋನಿಯಾರನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಏಕೆಂದರೆ ಹಿಂದೆ ಪಿ.ವಿ.ನರಸಿಂಹರಾವ್‍ರವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ಜಿನೀವಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಂಯುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಭೆಗೆ ಸಲಹಾಕಾರರಾಗಿ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರಾಗಿದ್ದ ವಾಜಪೇಯಿಯವರನ್ನೂ ಜೊತೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದರು. ದೇಶದ ಹಿತ ಕಾಯಲೋಸುಗ ಆಳುವ ಮತ್ತು ವಿರೋಧಪಕ್ಷದ ನೇತಾರರು ಪಕ್ಷಭೇದ ಮರೆತು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿ ಬಂದದ್ದು ನೋಡಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ದಂಗಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗಿನ ಸೌಹಾರ್ದದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಿ ಅಭ್ಯಾಸವಿದ್ದ ವಾಜಪೇಯಿಯವರಿಗೆ, ನಮ್ಮ ನೀರು-ಬೇರುಗಳ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ಸೋನಿಯಾರ ಈ ಧಾಟಿ ಸಮ್ಮತವಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು,  ನಿಂದಿಸುವ ರುಚಿ ಹತ್ತಿದ ಸೋನಿಯಾ ಸುಮ್ಮನಾಗಲೂ ಇಲ್ಲ.

2007ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 1ರಂದು ಗುಜರಾತಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟಾಗ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ 'ಸಾವಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿ' ಎಂದರು. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಟೀಚರ್‍ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಿಂದಿ ಕಲಿತಿದ್ದ ಇವರಿಗೆ ತಾವು ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಿವಂತೂ ಇದ್ದೇಇತ್ತು! ಇವರೇ ಮೇಲ್ಪಂಕ್ತಿ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಉಳಿದವರು ಸುಮ್ಮನಿರಲಾದೀತೇ? ತಮ್ಮ ನಿಘಂಟುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗಿನ '(ಅ)ಸಂಸ್ಕೃತ' ಪದಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ, ಬೇಕಾದವರ ಮೇಲೆ ಓತಪ್ರೋತವಾಗಿ ಹರಿಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮೆರೆದರು. ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರತಿಮಾತುಗಳಾದವು. ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ, ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ, ಓರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿಕೊಂಡು ವಾಗ್ದಾಳಿ ನಡೆಸುವುದೇ ರಾಜಕಾರಣದ ನಿಜವಾದ ಚರ್ಚೆಯ ರೀತಿಯೆಂಬಂತಾಯಿತು. ಬರಬರುತ್ತಾ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಜರೆಯುವುದು ಸರ್ವೇಸಾಮಾನ್ಯವಾಯಿತು. ನಪುಂಸಕ, ತಲೆಕೆಟ್ಟವ, ಆರ್.ಎಸ್.ಎಸ್.ಗೂಂಡಾ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಬಿರುದು ಬಾವಲಿಗಳು ಮೋದಿಯವರ ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದವು. ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹೊನ್ನ ಕಳಶವಿಟ್ಟಂತೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಹರಾನಪುರದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಇಮ್ರಾನ್ ಮಸೂದ್ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ತುಂಡುತುಂಡು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ರೋಷಾವೇಶದಿಂದ ಗುಡುಗಿದರು. ಅಲ್ಲ, ಕತ್ತರಿಸಿ ತುಂಡು ತುಂಡು ಮಾಡಲು ಮೋದಿಯವರೇನು ಇವರ ಕೋಳಿಫಾರಂನ ನಾಟಿ ಕೋಳಿಯೇ?

ಹೊಲಸು ಮಾತಿನ ಬೆಳೆ ಬಿತ್ತಿ ಅದು ಹೆಮ್ಮರವಾಗುವುದೆಂದು ಖಾತ್ರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಸೋನಿಯಾ ಮೇಡಂ ಮಾತ್ರ ಈ ಅಖಾಡದಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತು ಮಗನ ಭಾಷಣ ವೈಖರಿಯ ಕಡೆ ಗಮನ ನೆಟ್ಟರು. ಇದೇ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಮಾವೇಶದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‍ನ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಮಗನ ಆವೇಶಭರಿತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತಾಯಿ ಹೃದಯ ಉಬ್ಬಿದ್ದೇ ಉಬ್ಬಿದ್ದು! ನೈಜವೋ, ನಾಟಕೀಯವೋ, ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಗ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಮೇಲಾದರೂ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತನಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಹೆಮ್ಮೆ ತುಟಿಯಂಚಿಗೆ ನಗುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇ ಬಂದಿದ್ದು! ಏನು ಸಂತೋಷ! ಏನು ಸಾರ್ಥಕ್ಯ! ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಬಿಡಿ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ನರ್ಸರಿ ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಂಠಪಾಠ ಮಾಡಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದಾಗ ನಮಗೂ ಹೀಗೇ ಆಗಿತ್ತು! ನಿಮ್ಮ ಮಗನಿಗೇನೋ ಮಾತು ಬಂತು ಮೇಡಂ, ಈಗ ನಮ್ಮವರ ಮಾತು ಅಂಕೆ ತಪ್ಪಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲ, ಹೇಗೆ ನೇರ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ತಿರುತಿರುಗಿ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತೀರಲ್ಲ, ಉಳಿದವರ ಅವಾಚ್ಯ ನಿಂದನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲೂ ಹೀಗೇ ನಗು ಬರುತ್ತದಾ?

ಸಂಸತ್ತಿನ ಹೊರಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದಿರುವ ಸೋನಿಯಾ ಮತ್ತು ಅವರ ಸುಪುತ್ರನ ಹಾಜರಿ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲೇಕೆ ಕಡಿಮೆ? ಪ್ರಸಕ್ತ 15ನೇ ಲೋಕಸಭೆಯ, 14ನೇ ಮುಂಗಾರು ಅಧಿವೇಶನ ಕಳೆದ ಸೆಪ್ಟಂಬರ್‍ನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುವವರೆಗಿನ ಸೋನಿಯಾ ಹಾಜರಿ ಶೇಕಡ 47 ಮಾತ್ರ. ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಚರ್ಚೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 2. ರಾಹುಲ್ ಹಾಜರಿ ಶೇಕಡ 43 ಮಾತ್ರ. ಅವರು ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಚರ್ಚೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 1. ಹೋಗಲಿ ಹಾಜರಿರುವವರಾದರೂ ಸದನದ ಕಲಾಪ ಸರಾಗವಾಗಿ ನಡೆಯಲು ಬಿಡುತ್ತಾರಾ? ಇಲ್ಲ. ಶೇಕಡ 43ರಷ್ಟು ಸಮಯ ಬರೀ ಗದ್ದಲ, ಕಲಾಪ ಮುಂದೂಡಿಕೆಗಳಲ್ಲೇ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿದೆ! ಎಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತದೋ ಅಲ್ಲಿ ಇವರ ಅಗತ್ಯ ಹೆಚ್ಚಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ ಇವರು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಾತು ಕಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾದರೆ ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಯಾರು ಸೂಚಿಸಬೇಕು?

ಹೋಗಲಿ, ಇವರಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾದವರ ಆವೇಶ ಬರೀ ಮಾತಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಸೀಮಾಂಧ್ರದ ಸಂಸದ ರಾಜ್‍ಗೋಪಾಲ್ ತುಂಬಿದ ಸದನದಲ್ಲಿ ಪೆಪ್ಪರ್ ಸ್ಪ್ರೇ ಹೊಡೆದು, ಮೂವರು ಸಂಸದರು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇರಿ, ಉಳಿದವರು ಮೂಗಿಗೆ ಕರ್ಚೀಫು ಹಿಡಿದು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಸುರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಗೋಡಿಬಂದರು! ಯಾವ ಕ್ಷಣ ಯಾರ ಮೈಮೇಲೆ ಯಾವ ದೇವರು ಬರುತ್ತದೋ, ಯಾರು ಬಂದು ಮೈಕ್ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ, ಯಾರು ಗಾಜು ಒಡೆಯುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಭಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಭಾಧ್ಯಕ್ಷರುಗಳು ಜೀವ ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ. ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಹರಿದೆಸೆದು, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಿಡಿದು ಜಗ್ಗಿ ಹೊರಳಾಡಿದರೂ ಸಭಾಧ್ಯಕ್ಷರು ದನಿಯೇರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಕುರ್ಚಿಯನ್ನೋ, ಮೇಜನ್ನೋ ತಂದು ಅವರ ತಲೆಗೇ ಮೊಟಕಿದರೆ, ಪೆಪ್ಪರ್ ಸ್ಪ್ರೇ ತಂದು ಅವರ ಮುಖಕ್ಕೇ ಹೊಡೆದುಬಿಟ್ಟರೆ ಎಂಬ ಅವರ ಅಂಜಿಕೆಯೂ ಸಹಜವೇ.

ಮಾತಿನಿಂದ ಶುರುವಾದ ಆವೇಶ ಕೃತಿಗಿಳಿದು, ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನೇ ಕೊಂದು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ರಾಕ್ಷಸೀ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ರಾರಾಜಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ, ಇಮ್ರಾನ್ ಮಸೂದ್‍ನಂಥವರು ನಾಳೆ ಸದನದಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಬೇಡದವರನ್ನು ಅಕ್ಷರಶಃ ತುಂಡು ತುಂಡು ಮಾಡಲು ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಖಾತ್ರಿಯೇನು? ಧರ್ಮ, ಜಾತಿಗಳೆಂಬ ದಾಳ ಉರುಳಿಸಿದೊಡನೆ ಇವರು ನಡೆಸಿದಂತೆ ನಡೆವ ಪಗಡೆಕಾಯಿಗಳಾಗುವ ನಾವೇಕೆ ಇವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ? ಯಾರಾದರೂ ಸರಿ, ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನಾಳಿದರೆ ಸಾಕೇ? ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ ಅರವತ್ತು ವರ್ಷ ನಮ್ಮನ್ನಾಳಿದವರು ನಮ್ಮ ಮಾನ, ಪ್ರಾಣ, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಗಳನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಅಡವಿಟ್ಟಿದ್ದರೂ ನಾವು ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು? ಇನ್ನಾದರೂ ನಾವು ಬದಲಾಗಬೇಡವೇ? ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕಿದೆ ಮತ್ತು ಈಗಲೇ ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖರಾಗಬೇಕಿದೆ!