Monday, 27 June 2016

ಮದ್ಯ ಹೀರಿ ಮಾಂಸಾಹಾರ ಸೇವಿಸಲು ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಳೆ ಖರ್ಚಿನ ಸೋಮಯಾಗವೇ ಆಗಬೇಕೇ?

ಹಿನ್ನೆಲೆ:
ಒಂದು ಮಿತಿಯಿರಬೇಕು. ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಿರುಚುವುದಕ್ಕೆ, ಅಸತ್ಯವನ್ನೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲು ಹೊರಡುವ ಉದ್ಧಟತನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇರಲೇಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ತಮಗೆ ಬೇಡದವರ ಮೇಲೆ ಕೆಸರೆರಚುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಮನಸ್ಸು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುರುಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ಮಾತು. ಆದರೆ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸುದ್ದಿಯ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸದೆ, ಕನಿಷ್ಠ ಪತ್ರಿಕಾಧರ್ಮವನ್ನೂ ಪಾಲಿಸದೆ ಶರಾ ಬರೆದುಬಿಡುತ್ತದಲ್ಲ, ಅದರಿಂದಾಗುವ ಅನರ್ಥ, ಕದಡುವ ಸಾಮರಸ್ಯವನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ.
ಸುದ್ದಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಹೀಗೆ. 'ಮತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ ಸೋಮಯಾಗ ನಡೆಯಿತಂತೆ! ಎಂಟು ಮೇಕೆಗಳು ಬಲಿಯಾದವಂತೆ! ಯಾಗದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲ ಮೇಕೆಗಳ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿಂದು, ಸೋಮರಸ ಎಂಬ ಕಳ್ಳಭಟ್ಟಿ ಸಾರಾಯಿಯನ್ನೂ ಕಂಠಪೂರ್ತಿ ಕುಡಿದು ತೇಗಿದರಂತೆ!' ವಿಷಯ ಅಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಫೋಟೋಗಳು, ವೀಡಿಯೋಗಳೂ ಎಲ್ಲರ ಮೊಬೈಲುಗಳಲ್ಲಿ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡಿದವು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಶುರುವಾಯಿತು ಬೊಬ್ಬೆ! ಸುದ್ದಿಯ ನಿಖರತೆ, ಯಾಗದ ಬಗೆಗಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕಲೆಹಾಕುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಬಡಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಳಿಯುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲ ಎಂದು ಬೀಗಿಬಿಟ್ಟಿತು ಸೆಕ್ಯುಲರರ ಸಮುದಾಯ. ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ಸತ್ತ ಮಿದುಳುಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಜೀವಶಕ್ತಿಯ ಸಂಚಾರ! ಸೋಮಯಾಗ ಎಂಬುದೊಂದಿದೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಗೊತ್ತಿರದ ಮಂದಿಯೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹಿಡಿಶಾಪ ಹಾಕಿ ಹಗುರವಾದರು! ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರಿಗೆ, ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಧಿಕ್ಕಾರ ಕೂಗಲು, ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯಲು ಹೊಸದೊಂದು ವಿಷಯ ಸಿಕ್ಕ ಸಂಭ್ರಮ.
ಅತ್ತ, ರಾಜ್ಯದ ಸಮಸ್ತ ಆಗು-ಹೋಗುಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ತನ್ನದೇ ಎಂಬ ಪರ-ವಿರೋಧದ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಬೇಯುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಇತ್ತ, ತಲೆಯನ್ನು ಅಂತೆ-ಕಂತೆಗಳ ಸಂತೆಯನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೂರಿನ ದಾರಿ ಹಿಡಿದೆ. ಇದು ಮತ್ತೂರಿನ ರಸ್ತೆ ತಾನೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ಮರುಪ್ರಶ್ನೆ. ‘ನೀವು ಟಿವಿಯವರಾ ಅಥವಾ ಪೇಪರ್ನವರಾ?’ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತೋಚಿದ ಒಂದು ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೇಳಿ ಹೊರಟೊಡನೆ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ಉದ್ಗಾರ. ' ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದೇ ನೆಪ. ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಬರ್ತಿದಾರೆ ನೋಡಿ ಮತ್ತೂರಿಗೆ.'
ಅಂತೂ ಮತ್ತೂರು ತಲುಪಿ, ಯಾಗದ ರೂವಾರಿ, ಯಜಮಾನ, ಸಂಕಲ್ಪ ಶಕ್ತಿಯಾದ ಸಂಸ್ಕೃತ ವಿದ್ವಾಂಸ ಶ್ರೀಯುತ ಸನತ್ ಕುಮಾರ ಅವಧಾನಿಗಳೊಡನೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ನಿಜ ವಿಷಯದ ಅರಿವಾಗತೊಡಗಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಸೀದಾ ಯಾಗ ನಡೆದ ಶ್ರೀಕಂಠಪುರಕ್ಕೆ (ಮತ್ತೂರಿನಿಂದ 1 ಕಿಮೀ) ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟು, ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೂ ಕುತೂಹಲ ತಣಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸೋಮಯಾಗದ ವಿಲನ್ ಮೇಕೆ ತಾನೇ? ಅದು ಯಾವ ಊರಿನದು, ಅದನ್ನು ನೋಡಬಹುದೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಮೇಕೆಯ ಒಡೆಯನನ್ನು ಕರೆಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಅವನೂರು ಸಿದ್ಧರಹಳ್ಳಿಗೂ (ಮತ್ತೂರಿನಿಂದ 1 ಕಿಮೀ) ಕಳಿಸಿದರು. ಅವನ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾತಾಯಿ ತನ್ನಿಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಲೂಡಿಸುತ್ತ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಳು. ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಶಾಂತವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಆಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಹೊಸ ಕಳವಳ ಮನೆಮಾಡಿದೆ. ನಾಲ್ಕಾರು ಜನ ತಮಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನೇ ಸತ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಕುಸಿದಿದೆಯಾ ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ನೈತಿಕತೆ? ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಪರಿ ದ್ವೇಷಿಸುವ, ಅದನ್ನು ಅಧಃಪತನಕ್ಕೆ ನೂಕುವ ತುರ್ತಾದರೂ ಏನಿದೆ ಈಗ? ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವಿರುದ್ಧ ಇಷ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಸಂಚು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಅವರೇನು ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳೋ, ರಕ್ತಪಿಪಾಸುಗಳೋ ಅಥವಾ ಮತಾಂತರಿಗಳೋ? ಇರಲಿ. ಮತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದ ಅಷ್ಟೂ ವಿಷಯಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಾದ್ದು ಅವಶ್ಯ. ವೇದ, ಹೋಮ-ಹವನ, ಯಜ್ಞ-ಯಾಗಾದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳು ಪುರೋಹಿತರದ್ದು, ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಮಗೇನಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ಅದನ್ನು ಇನ್ನಾದರೂ ಬಿಡಬೇಕು. ನಮಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಹೇಳುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಋತ್ವಿಜರೂ ಸಹಕರಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆದದ್ದು ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಲೇಖನ.




ಏನಿದು ಸೋಮಯಾಗ?
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅಗ್ನಿಯ ಆರಾಧನೆ ಬಹಳ ವಿಶೇಷವಾದದ್ದು. ಉಳಿದ ದೇವರುಗಳಿಗೆ ತಿಂಡಿ-ತೀರ್ಥಗಳ ನೈವೇದ್ಯ ಮಾತ್ರವಾದರೆ ಅಗ್ನಿದೇವ ತನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಂದು ತೇಗುತ್ತಾನೆ. ತನ್ಮೂಲಕ ದೇವ-ದೇವತೆಯರ ಪಾಲನ್ನು ಅವರವರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಪೋಸ್ಟ್ ಮ್ಯಾನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನಮ್ಮ ವೇದಗಳದ್ದು. ಜೊತೆಗೆ ಅವನು ಊರ್ಧ್ವಮುಖಿ. ನಮ್ಮ ವರ್ಚಸ್ಸು, ಕಾಂತಿ, ಆಯಸ್ಸು, ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವುಳ್ಳವನು ಎಂಬುದೂ ಅವನಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವನ ಆರಾಧನೆಗೆಂದೇ ಯಾಗಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸೋಮ ಸಂಸ್ಥೆ ಹಾಗೂ ಹವಿಸ್ಸು ಸಂಸ್ಥೆಗಳೆಂಬ ಎರಡು ಬಗೆಗಳಿವೆ. ಹವಿಸ್ಸು ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಏಳು ವಿಧಗಳು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೋರ್ವನ ವಿವಾಹವಾದಾಗ ಹೆಂಡತಿಯ ಜೊತೆ ಅಗ್ನಿಯೂ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಔಪಾಸನಾಗ್ನಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಅವನು ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ನಿತ್ಯವೂ ಧಾರಣೆ ಮಾಡಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಜೆ ಅದಕ್ಕೆಆಹುತಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ತವರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕಾರವಾಗುವುದೂ ಅಗ್ನಿಯಿಂದಲೇ. ಇನ್ನು ಸೋಮಸಂಸ್ಥೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ, ಅತ್ಯಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಮುಂತಾದ ಏಳು ವಿಧದ ಯಾಗಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವೊಂದನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ಸೋಮಯಾಗವೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.  ಮಾಡುವವರು ಸೋಮಯಾಜಿ ಅಥವಾ ಸೋಮಯಜ್ವಗಳೆಂಬ ಹೆಸರು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. (ವಾಜಪೇಯ ಯಾಗ ಮಾಡಿದವರು ವಾಜಪೇಯಿ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗೆ). ಸೋಮಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಲೋಕಕಲ್ಯಾಣ ಹಾಗೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸುವೃಷ್ಠಿ (ಮಳೆ)ಗೋಸ್ಕರ. ವೇದಪಾರಂಗತರನೇಕರು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದು ಪಶುಯಾಗವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿತವಾಗುವ ಪಶುವಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುವುದರಿಂದ ಈ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಬಲಿ ಅಥವಾ ಹಿಂಸೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಅಧ್ವರ (ಅಹಿಂಸೆ) ವೆಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಪಶುವನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಡುವ ಬದಲು, ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಪಿಷ್ಠವನ್ನೋ (ಅಕ್ಕಿ ಅಥವಾ ಉದ್ದಿನ ಹಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದು), ಆಜ್ಯವನ್ನೋ (ತುಪ್ಪ) ಬಳಸುವುದು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಹೀಗೆ, ಸೋಮಯಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹತ್ವವಾದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯದ್ದು. ಮತ್ತೊಂದು,ಸೋಮನದ್ದು.
ಸೋಮ ಎನ್ನುವುದು ಚಂದ್ರನ ಹೆಸರು. ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಸೋಮರು ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ದೇವತೆಗಳು. ಒಬ್ಬ ಜಗತ್ತಿಗೇ ಶಾಖ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ತಂಪನ್ನೀಯುತ್ತಾನೆ. ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸುವುದೇ ಸೋಮಯಾಗದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ. ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕಥೆಯೇ ಇದೆ. ಸೋಮ, ಎಲ್ಲ ದೇವ-ದೇವತೆಯರ ಪಾಲಿನ ಪುಣ್ಯರಾಶಿಯನ್ನೂ ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ತಾವು ಶ್ರಮಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುವ ಅವನನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ದೇವತೆಗಳೂ ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಅವನು ಒಂದು ಬಳ್ಳಿಯಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಬಳ್ಳಿಯೇ  ನಮಗೆ ಸೋಮಲತೆ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪರಿಚಿತವಾಗಿರುವುದು ಎಂಬುದು ಪ್ರತೀತಿ. ಇದು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಶ್ರೀಕಂಠಪುರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸೋಮಯಾಗ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತೇ?
ಇಲ್ಲ. ಅವಧಾನಿಗಳು ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಮಾಡಿದ ಈ ಸೋಮಯಾಗ ವೇದಾನುಸಾರವಾಗೇ ನಡೆಯಿತು. ಸೋಮಲತೆಯನ್ನು ಅರಸಿಕೊಂಡು ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿರುವ ಲಡಾಕಿನವರೆಗೂ ಹೋಗಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 45 ಕಿಮೀಗಳಷ್ಟು ದೂರ ಸುತ್ತಾಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ವೈದ್ಯಕುಟುಂಬವೊಂದರ ನೆರವಿನಿಂದ ಸೋಮಲತೆಯನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿತು ಈ ಋತ್ವಿಜರ ತಂಡ. ಆಗಲೇ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದುಬಂದಿದ್ದು, ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳುಳ್ಳ ಸೋಮಲತೆಯಲ್ಲಿ 20 ಪ್ರಬೇಧಗಳಿದ್ದು, ಅವು 30ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ರೋಗಗಳಿಗೆ ರಾಮಬಾಣ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯ! ಅದರ ಮತ್ತೊಂದು ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ ಅದು ರಾತ್ರಿ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವುದೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅದರ ಕಾಂಡದ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ವರ್ಣ ರೇಖೆಯೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದಂತೆ. ಇರಲಿ, ಯಾಗದ ಸಲುವಾಗಿ ಒಂದು ಸುಮಾರಾದ ಕಟ್ಟನ್ನು ತರಲು ಅವರಿಗೆ ತಗುಲಿದ ವೆಚ್ಚ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳು! ಐದು ದಿನಗಳ ಈ ಯಾಗದಲ್ಲಿ ಸೋಮಲತೆಯ ಪಾತ್ರ ಶುರುವಾಗುವುದು ಎರಡನೆಯ ದಿನದಿಂದ. ಅದನ್ನು ಚಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು, ಸೋಮರಥ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿ ತರುವುದೇ ಒಂದು ಉತ್ಸವ. ಆಮೇಲೆ, ಸೋಮರಾಜನಿಗೆ ಹದಿನಾರು ಋತ್ವಿಜರಿಂದ ಅಭಿಷೇಕ. ನಂತರ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸೋಮಲತೆಯನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ ಆ ರಸವನ್ನು ಹಿಂಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಐದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಒಟ್ಟು ಹೋಮಗಳು ಹದಿನೈದು. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸಾಲಬೇಕಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಚಮಚ ರಸವನ್ನು ಲೀಟರುಗಟ್ಟಳೆ ನೀರಿಗೆ ಬೆರೆಸಲಾಯಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೋಮ ಮುಗಿದ ಮೇಲೂ ಪ್ರಸಾದವೆಂದು ಒಂದೊಂದು ಉದ್ಧರಣೆ ರಸವನ್ನು ಋತ್ವಿಜರು ಸೇವಿಸಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟೇ ನಡೆದಿದ್ದು. ಕಳ್ಳಭಟ್ಟಿ ಸಾರಾಯಿ ಅಥವಾ ಮತ್ತು ಬರಿಸುವ ಸೋಮರಸ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದ್ದು ಇದಕ್ಕೇ!
ಇನ್ನು ಮಾಂಸಭಕ್ಷಣೆಯ ವಿಷಯ. ಯಾಗಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಯಜ್ಞಕುಂಡಗಳು ಹಾಗೂ ಒಂದು ಯೂಪಸ್ತಂಭವಿರುತ್ತದೆ. ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ಪಶುವನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದೇ ಆ ಸ್ತಂಭಕ್ಕೆ. ಈ ಯಾಗ ನಡೆದಾಗಲೂ ಮೇಕೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಪಶುಯಾಗಕ್ಕೆ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಸಮ್ಮತಿಯಿದ್ದರೂ ಅದರ ಆಚಾರ ನಿಂತು ಯಾವುದೋ ಕಾಲವಾಗಿದೆ. ಬಲಿ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿರುವ ಪಶುವಿನ ಅಂಗಾಂಗಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವುಗಳನ್ನು ಬೇರೆ ದ್ರವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸುವುದು ಈಗ ಬಹುತೇಕ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ರೀತಿ. ಇಲ್ಲೂ ಮೇಕೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿದ್ದು ಬರೀ ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಿ ಅಷ್ಟೇ. ಐದು ದಿನಗಳ ಯಾಗದ ಅವಧಿ ಪೂರೈಸಿದ ನಂತರ ಮೇಕೆ ಹಾಗೂ ಅದರ ಮರಿಯನ್ನು ವಾಪಸ್ ಕೊಡಲಾಯಿತು. ಮೇಕೆಯನ್ನು ತರಲು ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರವರ್ಗ್ಯದ್ದು. ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಮಂತ್ರೋಚ್ಛಾರದೊಂದಿಗೆ ಕುದಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಆಕಳ ಹಾಲು ಹಾಗೂ ನಂತರ ಮೇಕೆಯ ಹಾಲನ್ನು ಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅಗ್ನಿಯ ಜ್ವಾಲೆ ಆಕಾಶದೆತ್ತರ ಚಿಮ್ಮುತ್ತದೆ. ಕತ್ತರಿಸಿ ಹೋಗಿರುವ ಅಗ್ನಿದೇವನ ಕತ್ತನ್ನು ಜೋಡಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಈ ಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿವರಣೆ ವೇದದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿದೆ. (ಪ್ರವರ್ಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಉಪಸತ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆ). ಹೀಗೆ, ಯಾವ ಪಶುಬಲಿಯನ್ನೂ ನೀಡದೆ, ಕಳ್ಳಭಟ್ಟಿ ಕುಡಿಯದೆ ಸಂಪನ್ನಗೊಂಡಿತು ಸೋಮಯಾಗ.

ಹಾಗಾದರೆ ಹುಯಿಲೆದ್ದಿದ್ದೇಕೆ?
ಮೊತ್ತಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಇದು ಅವಧಾನಿಗಳು ಸ್ವತಃ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿ ಕೈಗೊಂಡ ಯಾಗ. ಅವರ ಉದ್ದೇಶ ಉತ್ತಮ ಮಳೆಯಾಗಿ, ಬಿರುಬಿಸಿಲಿನ ಹೊಡೆತ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿ ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೇ. ಹಾಗಂತ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಊರಿನವರಿಗೆಲ್ಲ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರುವಷ್ಟು ಖಾಸಗಿಯಾಗೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮುಚ್ಚುಮರೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರು, ಬಂಧುಗಳು, ಊರಿನವರನೇಕರು ಇದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲೇ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಮೇಕೆಯನ್ನು ಯೂಪಸ್ತಂಭಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿರುವ ಚಿತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದಿದ್ದಾರೆ. ಆಮೇಲೆ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಆಹುತಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ದ್ರವ್ಯದ ಹಾಗೂ ಋತ್ವಿಜರು ಸೋಮರಸವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾಗಿ ತೆಗೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಮೂಡಬಹುದಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಅವರೇ ಹೇಳಿದರೋ ಅಥವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವಿರೋಧಿ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ಶಕ್ತಿಗಳು ತಾವೇ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಬಿಡಿಯಾದ ಕಾರ್ಟೂನ್ಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಅನಿಮೇಟಡ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮಾಡುವಂತೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಆಗಿದೆ. ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಮೇಕೆ ಅಗ್ನಿಗೆ ಆಹುತಿಯಾಯಿತು ಎಂಬ ಗುಲ್ಲೆದ್ದಿದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸೋಮರಸ ಸೇವಿಸಿ ಕೆಟ್ಟರು ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ವಿಷಯ ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದೆಯೆಂದರೆ, ಯಾಗದ ರೂವಾರಿ ಅವಧಾನಿಗಳು ಎರಡು ದಿನ ಭರಪೂರ ನಿಂದನೆಗೊಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಂದಾಗಿ, ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೆ ತವರೂರಾಗಿರುವ ಮತ್ತೂರಿಗೇ ಕಳಂಕ ಬಂತು ಎಂಬರ್ಥದ ಸಂದೇಶವೂ ಅವರಿಗೆ ರವಾನೆಯಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಮೀಡಿಯಾ ಚಾನೆಲ್ಗಳ, ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಸಿನ ಕೆಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಕೃಪೆ!
ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ಹೋಮ-ಹವನಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಸೋಮಯಾಗದಂಥ ದೊಡ್ಡ ಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಬಹಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಸೋಮಯಾಗಕ್ಕೆ ಬಾಧ್ಯಸ್ಥರಾಗಬಲ್ಲ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಅತಿ ವಿರಳ. ಉಳಿದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸರಾಸರಿ ದಶಕಕ್ಕೊಂದು ಯಾಗವೂ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಗ ಮಾಡಿದಾಗಲೊಮ್ಮೆ ಪಶುಬಲಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿರುವಾಗ, ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ಸೋಮಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದರೆ, ಅವರು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂಬ ಕುತೂಹಲ, ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಎಂಬ ಈರ್ಷ್ಯೆ ಹುಟ್ಟುವ ಎಲ್ಲ ಅವಕಾಶವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಆ ಯಾಗದಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ಕೊಡಲು ಬಳಸುವ ಸೌಟಿನಂಥ ಸಲಕರಣೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಒಂದೊಂದೂ ಒಂದೊಂದು ಆಕಾರದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಲೋಕಕಲ್ಯಾಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಇದಕ್ಕೆ ತಗಲುವ ವೆಚ್ಚ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ಹತ್ತರಿಂದ-ಹನ್ನೆರಡು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳು!



ಈ ಬಗ್ಗೆ ಉಳಿದ ಋತ್ವಿಜರು ಏನೆನ್ನುತ್ತಾರೆ?
ಋತ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯರಾದ ಚೆನ್ನಕೇಶವ ಹಾಗೂ ವೆಂಕಟೇಶ ಅವಧಾನಿಗಳನ್ನು ಮಾತಿಗೆಳೆದಾಗ ಅವರ ದನಿಯಲ್ಲಿನ ನೋವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಎಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಯಾಗಕ್ಕೂ ನಾವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಈ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ಕೊಡಬೇಕೇ ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳಿದಾಗ ಯಾರಲ್ಲೂ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಹರಣ ಬಹುರೂಪ ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅವರ ಖೇದವನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷೆ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಮೀಡಿಯಾದವರು ಇನ್ನೂ ಮತ್ತೂರಿನ ಮನೆಮನೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನೂ ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಿಂತ ಮೇಕೆಗಳ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೇ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಎಂದು ಮತ್ತೂರಿನ ಜನರಿಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಿಲ್ಲ!

ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಏನೆನ್ನುತ್ತಾರೆ?
ಅವಧಾನಿಗಳ ಹೆಸರು ಹೇಳಿದರೆ ಸಾಕು, ಕೈ ಎತ್ತಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಾರೆ. ವರ್ಷಗಟ್ಟಳೆ ಮೌನವ್ರತವನ್ನು ಮಾಡುವ ಅವರಿಗೆ ಈ ಮೂಲಕ ಕೇಡು ಬಗೆಯುವ ಹುನ್ನಾರ ನಡೆದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಾವ ಸಂಕೋಚವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನೇಮ-ನಿಷ್ಠೆಗಳನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ, ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ನಗುನಗುತ್ತಲೇ ವ್ಯವಹರಿಸುವ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಸಣ್ಣ ಅಗೌರವದ, ಬೇಸರದ ಸುಳಿವೂ ಯಾವ ಮುಖಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಬೇಸರವೂ ಅವರನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸುತ್ತಿರುವವರ ಬಗ್ಗೆಯೇ! ಉಳಿದವರದ್ದು ಹಾಗಿರಲಿ, ಯಾಗಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಮೇಕೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಆಳಂತೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದನ್ನು ತೋರಿಸಿ ತೋರಿಸಿ ಹೈರಾಣಾಗಿದ್ದಾನೆ! ಆದರೂ ಅವನದ್ದು, ಅವನ ತಾಯಿಯದ್ದು ಒಂದೇ ನಂಬಿಕೆ. ಮೇಲಿರುವ ಭಗವಂತ ಹಾಗೂ ಕೆಳಗಿರುವ ಭೂತಾಯಿಯಿಂದ ಯಾವ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಇದು ಯಾರ ಹುನ್ನಾರ ಎನ್ನುವುದು ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಬಯಲಾಗಿ, ಅವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಲಿದೆ ಎನ್ನುವುದು.
ಪ್ರಕರಣದ ಸದ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿಗತಿ:
ದೂಷಣಾ ಪ್ರಹಸನದ ಒಂದು ಅಂಕ ಮುಗಿದಿದೆ. ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಬಂದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೆಲ್ಲ ಖಾಲಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇದೊಂದು ಸಂಚು ಅಷ್ಟೇ ಎಂಬುದನ್ನೇ ಅವರೂ ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಋತ್ವಿಜರೆಲ್ಲ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವಧಾನಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಎಂದಿನಂತೆ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನೀವು ನಮಗೆ ಕಳಂಕ ತಂದಿರಿ ಎಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸುವವರಿಗೆಲ್ಲ ಅವರದ್ದು ಒಂದೇ ಉತ್ತರ. 'ಭಗವಂತ ನಿಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಮಾಡಲಿ.' ಎನ್ನುವುದು. ಮತ್ತೂರಿನ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಮತ್ತೆ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ರೂವಾರಿ ಯಾರು ಎಂಬುದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕೋಲಾಹಲ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೋ ಏನೋ!
ಈ ಪ್ರಕರಣ ಯಾರ್ಯಾರಿಗೆ ಪಾಠ?
ಕಲಿಯುವ ಮನಸ್ಸಿರುವವರೆಲ್ಲರಿಗೂ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಡೆಯುತ್ತಿರುವವ ಕೊಳಕು ಮನಸ್ಸಿನವರು ಇನ್ನಾದರೂ ಇಂಥ ನೀಚತನವನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು. ಅವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಮುದಾಯ ಒಂದಾಗಿ ಇಂಥ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಖಂಡ-ತುಂಡವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಬೇಕು. ಒಂದೇ ಸಮಾಧಾನವೆಂದರೆ, ಅವಧಾನಿಗಳಿಗೆ ವಿಪ್ರವೃಂದದಿಂದ ಅಪಾರ ಬೆಂಬಲ ಹರಿದು ಬಂದಿದೆ. ಮಾನನಷ್ಟ ಮೊಕದ್ದಮೆ ಹೂಡಿ ಎನ್ನುವ ಸಲಹೆಗಳಿಗೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಹೌದು. ಈ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ನಾವು ಬಹಳ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ವಿವಿಧ ಮಠಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಹೋಗಿರುವ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮೀಸಲು ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಇನ್ನಾದರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೊರಬರದಿದ್ದರೆ, ಹೋಮ- ಹವನಗಳು ಹಾಗಿರಲಿ, ನಿತ್ಯ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ, ಆಚಮನಗಳೂ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯ ಪಟ್ಟಿ ಸೇರಿ ನಿಷೇಧಿಸಲ್ಪಡುವ ದಿನ ದೂರವಿಲ್ಲ!
ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಮುಸ್ಲಿಮರ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ತಲೆ ಕಡಿದು ರಕ್ತದ ಕೋಡಿ ಹರಿದರೂ ಕನಲದ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಮಂದಿ ಯಜ್ಞ-ಯಾಗಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಆಹುತಿಗಳ ಮೇಲೇ ಕಣ್ಣಿಡುತ್ತಾರಲ್ಲ ಏಕೆ? ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರೂ ಇವರ ಗಂಟೇನು ಹೋಗುವುದು? ಉಳಿದ ಕೋಮಿನವರಿಗೆ ಅನ್ವಯವಾಗದ ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಗೆ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ? ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಹಸಿವನ್ನು ತಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಭಕ್ಷಿಸುವ ಮಾಂಸಾಹಾರಕ್ಕೂ, ಯಜ್ಞಶೇಷಕ್ಕೂ (ಆಹುತಿ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಉಳಿಯುವ ಪ್ರಸಾದ) ಅಪಾರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ ಎಂಬ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ವೇದಗಳಲ್ಲೇ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ಆದರೂ ಪಶುಬಲಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವುಗಳ ಆಹುತಿಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಮುದಾಯ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ. ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ. 'ಅಸ್ವರ್ಗ್ಯಂ ಲೋಕವಿದ್ವಿಷ್ಟಂ ಧರ್ಮ್ಯಮಪಿ ಆಚರೇನ್ನತು.' ನಿನಗೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಮಾಡದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಡ. ಹಾಗೇ, ಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಯವಾಗದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು, ಅದು ಧರ್ಮವೇ ಆದರೂ ಮಾಡಬೇಡ ಎನ್ನುವುದು ಅದರ ತಾತ್ಪರ್ಯ! ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವಲ್ಲದೆ ಬೇರಾವ ಧರ್ಮ ಈ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ? ಕಾಲಾನುಸಾರ, ಸಮಾಜದ ಸ್ಥಿತ್ಯಾನುಸಾರ ನಿನ್ನ ಆಚರಣೆಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಕೋ ಎಂದು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ?
ಅಂದ ಹಾಗೆ, ಸೋಮಯಾಗ ಮುಗಿದ ಮೇಲೂ ಮತ್ತೂರಿನ ಹದಿನೈದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತುಂಗೆಯೊಳಗೆ ಎದೆಮಟ್ಟ ಮುಳುಗಿ ನಿಂತು ಮೂರೂವರೆ ಘಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಜಪ ಮಾಡಿ, ಪರ್ಜನ್ಯ ಪಾರಾಯಣ ಹಾಗೂ ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಈಶ್ವರನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದರು. ಬೇಗ ಮಳೆಯಾಗಲಿ ಎಂಬ ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದ!
'ದೇವೋ ದುರ್ಬಲ ಘಾತಕಃ' ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರದವನನ್ನು ದೇವರೂ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ದೂಡುತ್ತಾನಂತೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬೆನ್ನೆಲುಬಿಲ್ಲದವರು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಈಗಾಗಲೇ ಬೇರೂರಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವೇ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ರಂಪ-ರಾಮಾಯಣಗಳು! ಮನುಸ್ಮೃತಿಯ ಕನ್ನಡಕ ಹಾಕಿಕೊಂಡೇ ಅವರನ್ನು ನೋಡುವ, ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಅವಹೇಳನಕಾರಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ ಪ್ರಚಾರ ಪಡೆಯುವ ಮತಿಹೀನರು ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮದ್ಯ ಹೀರಿ, ಮಾಂಸ ತಿನ್ನಲು, ಸಾಲ-ಸೋಲ ಮಾಡಿ ಹನ್ನೆರಡು ಲಕ್ಷ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಸೋಮಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ! ಶಿವಮೊಗ್ಗದಿಂದ ಮತ್ತೂರಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಮಾಂಸದಂಗಡಿಗಳಿವೆ. ಯಾವುದಾದರೊಂದನ್ನು ಹೊಕ್ಕಿದ್ದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು!

No comments:

Post a Comment